Guðmundur R Lúðvíksson

Ljóð

Ljóð - 10

 

Fagurt syngur fugl.

Fagurt syngur fugl í garði mínum,

senn fer hann á vængjum yfir haf.

Löngum ég hef dáðst á lögum þínum,

og ljóðin bera öllum öðrum af.

 

Ég mun syngja þína söngva í vetur ,

og spora leita eftir þig um allt .

Ég vildi að þú hefðir vetursetur ,

þá væri lífið ekki svona kalt.

...

                                                                                  12. september 2008

Ljóð - 9

 

 

 

Barnið og ég.

Mig langar í hönd þína að halda,

um heimsins ólgu sjó.

Gefa þér þúsundfalda,

þá ósk er æsku mér bjó.

 

Að kærleik þú kunnir að finna,

sem kveikir öll stærstu bál.

Að vinátta er endalaus vinna,

hið vonda beittara en nál.

 

Og mundu að gott er að gefa,

það góða sem í þér býr.

Að Guðsvegi aldrei skalt efa,

og elska öll lifandi dýr.

 

Hvert sem lífið þig leiðir,

þá lofar þú mér nú.

Að götur annars greiðir,

og gangir á vegsins trú.

 

...

                                                                                  18. ágúst 2008

Ljóð - 8

 

Ljósin í bænum.

Bærinn ljómar af fallegum ljósum,

sem lýsa upp götur, garða og hús.

Skuggarnir teygja svartklæddum rósum,

í skoti er drengur að þiggja létt knús.

 

Ástfangin leiðast þau saman á enda,

í augunum blikar umhyggja og þrá.

Þau leyfa ljósunum sér að benda,

á lífsveginn vona sem elskendur fá.

 

...

                                                                                  17. ágúst 2008

Ljóð - 7

 

 

 

Týnd börn.

Biljón börn á eikinni híma

og biðja um hjálp á þessari jörð.

Þau spyrja hvorki um stund né tíma

sjálfan Guð, hans dásemdar gjörð.

 

Þau aðeins vilja leika og lifa,

loka augum og vakna södd.

Flest þau deyja og Drottni skrifa,

því vorum svo ung til þín kvödd ?

 

Horfðu bara í augu barnsins

bjóddu því hlýjan faðminn þinn.

já, í faðminn þinn,

já í faðminn þinn.

 

Ertu tilbúinn ?

...

                                                                                  14. ágúst 2008

Ljóð - 6

 

 

 

Ég finn.

Ég finn,

 að í vorinu vængirnir þínir fljúga,

að vorblærinn gefur þér frelsi og mátt,

að blóm um lokkana bærast og smjúga ,

að barnið í þér - þið lifið í sátt.

 

Ég finn,

 að í regninu ratar hver einasti dropi,

að regnbogar vefja sig utan um mig,

að draumar deyja sem síðasti sopi

að dáleiddur haldi ég fastar um þig.

 

Ég finn,

 að í haustinu hjartað þitt tifar af vonum,

að hamingjan felst á bak við brosið þitt,

að allt sem þú gefur, ætlað er Guði og honum,

að grátur þinn særir svo hjartað mitt.

...

                                                                                  13. ágúst 2008

Ljóð - 5

 

 

 

Sumarendir.

Senn fer sumri nú að ljúka

og skólar allir hefja störf.

Börnin bækurnar þá strjúka,

og bæta í visku sinnar þörf.

 

Góðvinir þá gleðjast saman

ganga prúð, öll í röð.

Hverju segja,hve var gaman

og hrópa nú, vér erum glöð.

...

                                                                                  12. ágúst 2008

Ljóð - 4

HEIM

 

Leikur.

Eitt sumarkvöld í sveitinni

sá ég mann og hund.

Togast á og taka sprett,

í túni rétt við Lund.

...

                                                   10.ágúst 2008

                                                                                                                                                           

Ljóð - 3

 

 

Kvöldganga.

Er sólin sest við jökulinn

og sveipar landi roða.

Blítt þá ruggar báturinn,

í blænum út við boða.

 

Og rómantíkin slær í takt

við tunglið hreina og bjarta.

Þá elska ég þig ástin mín

af öllu mínu hjarta.
                                                         06.ágúst 2008

 

Ljóð - 2

Morgunhugleiðing.

Hver dagur er lífsins lukka,

sem ég lifi í návist þinni.

Þótt í andliti sjáist hver hrukka,

og hrapi mitt stutta minni.
                                                           30.júlí 2008

                                                    Ljósmynd:Mitchell Kanashkevich                

 

Ljóð - 1

 

 

 

Ljósanætur lokka.

 

 

Þegar vetrarsólin vonir okkar glæðir,

í vináttu treystum okkar bönd.

Þá liggja saman okkar sterku þræðir,

saman leiðast ástir, hönd í hönd.

 

Þegar vetrarmyrkrið kveikir ástarelda,

aðeins þrái ég nærveru með þér.

Þá er ljúft að leiðast undir heita felda

liggja þar með þig í faðmi sér.

 

Þegar ljósanætur lokka okkar hjörtu,

við lítum yfir okkar æskuskeið.

Ég man þá gömlu góðu daga björtu

er gafstu mér á okkar lífsins leið.

 

Þegar fyrsta kossin kyssti þig á munninn,  

ég kvaldist við að horfa á eftir þér.

En þá vissi ég að ástin þín var unnin,

og ekkert hefur síðan haggað mér.
                                                                                 27.júlí 2008  

                                                                                                                  

HEIM